พันธะไอออนิก (lonic Bond)

     พันธะไอออนิก คือ พันธะเคมีที่เกิดจากอะตอมของธาตุที่สูญเสียอิเล็กตรอนได้ดีกับอะตอมของธาตุที่ดึงดูดอิเล็กตรอนได้ดีมาเกิดพันธะกัน โดยอะตอมของธาตุที่สูญเสียอิเล็กตรอนได้ดี คือ อะตอมของธาตุที่มีสมบัติเป็นโลหะ (หลังจากที่เสียอิเล็กตรอนไปแล้วจะเกิดเป็นไอออนบวก) ส่วนอะตอมของธาตุที่ดึงดูดอิเล็กตรอนได้ดี คือ อะตอมของธาตุที่มีสมบัติเป็นโลหะ (เมื่อรับอิเล็กตรอนเข้ามาแล้วจะเกิดเป็นไอออนลบ)
 

     จากการที่มีธาตุฝ่ายหนึ่งเสียอิเล็กตรอนและธาตุอีกฝ่ายหนึ่งรับอิเล็กตรอนนี้เอง ทำให้ธาตุทั้งสองเกิดความแตกต่างของประจุไฟฟ้า โดยธาตุที่เป็นโลหะเมื่อเกิดเป็นไอออนบวกจะมีประจุไฟฟ้าบวก ส่วนธาตุที่เป็นโลหะเมื่อเกิดเป็นไอออนลบจะมีประจุไฟฟ้าลบ ความแตกต่างของประจุไฟฟ้านี้จะทำให้เกิดแรงดึงดูดระหว่างประจุบวกกับประจุลบ ทำให้อะตอมของธาตุทั้งสองสามารถสร้างแรงยึดเหนี่ยวอยู่ร่วมกันได้ เราเรียกสารประกอบที่เกิดจากพันธะชนิดนี้ว่า สารประกอบไอออนิก (lonic compound)
     พันธะไอออนิกเป็นพันธะที่เกิดระหว่างธาตุที่เป็นโลหะกับอโลหะ เนื่องจากธาตุโลหะมีสมบัติในการเป็นผู้ให้อิเล็กตรอนที่ดี ส่วนอโลหะจะมีสมบัติในการเป็นผู้รับอิเล็กตรอนที่ดี ทำให้ง่ายต่อการเกิดเป็นไอออน ตัวอย่างเช่น อะตอมธาตุโซเดียม (Na) ซึ่งมีเวเลนซ์อิเล็กตรอนเท่ากับ 1 ได้เสียอิเล็กตรอนให้แก่อะตอมของธาตุคลอรีน (Cl) ซึ่งมีเวเลนซ์อิเล็กตรอนเท่ากับ 7 ทำให้เกิดเป็นโซเดียมไอออน (Na⁺) และคลอไรด์ไอออน (Cl) ซึ่งจะสร้างพันธะไอออนิกต่อกันเกิดเป็นสารประกอบไอออนิก คือ โซเดียมคลอไรด์ (NaCl) เป็นต้น
     สารประกอบไอออนิกจะมีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากสารประกอบโคเวเลนต์ คือ สารประกอบไอออนิกไม่มีลักษณะเป็นโมเลกุลเดี่ยว แต่จะมีลักษณะเป็นกลุ่มอะตอมของธาตุที่ยึดเหนี่ยวต่อเนื่องกันเป็นผลึก ซึ่งเป็นผลจากการที่อะตอมของธาตุมีการยึดเหนี่ยวกันด้วยแรงดึงดูดระหว่างประจุไฟฟ้า
     ดังนั้นไอออนของธาตุจึงสามารถดึงดูดไอออนที่มีประจุตรงข้ามซึ่งอยู่รอบ ๆ ให้เข้ามาเกิดพันธะได้ ลักษณะเช่นนี้คล้ายกับแม่เหล็กที่มีแรงดึงดูดต่อผงเหล็กที่อยู่รอบ ๆ เข้ามาได้ และการดึงดูดกันในลักษณะนี้จะเกิดขึ้นต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ

ตัวอย่าง
รูปของพันธะ